සිංහල සමාජය තුල බෞද්ධ භික්ෂුවගේ වගකීම කොයිබටද ?

මෑතක කාලයේ මා කියැවු පොත් අතර ජයන්තයන්ගේ ‘මහ රජ ගැමුණු’ ගද්‍ය රචනය සිත තුල කිදා බැස ගත් මේ මොහොතටත් දෝංකාර දෙන්නා වු සුවිශේෂි රචනයකි. ඉතා කර්කශ වූත් දැඩි වූත් සාංසාරික වන්දනාවේ තවත් එක් වන්දනීය ඉසඹුවක මාද සාක්ෂිකාරයෙක් වී ඇති බවක් දැනේ.

ගැමුණු රජුන්ගේ උපත පිළිබද චන්ද්‍රසිරියන් කාව්‍යමය සිතුවමක් ඇද ඇත.

‘විහාර මහාදේවිය ගේ දෙ නෙත් කඳුළින් තෙත්වෙයි. අපහසුවෙන් විවර වු මුඛයෙන් ඇය යමක් පවසනවාද නැද්ද යන්න කිසිවෙකු අසන්නේ නැත. ඒ පිරිත් සජ්ඣායනයේ හඬ නිසාම නොවේ. “අනේ පොඩි හාමුදුරුවනේ තුන් වැනි වතාවටත් ඉල්ලා සිටිනවා. මගේ පුතා වෙලා ඉපදෙන්න….’
( මහරජ ගැමුණු 11 පිට.)

“ඒ විහාරමහා දේවී තොමෝ එහි ගොස් මරණාසන්න වු ඒ හෙරණුන්දෑට මාගේ පුත්බව පැතුව මැනවීයි කීවාය. සාමණේර තෙම එයින් චුතව, ඒ දේවීය කුස පිළිසිඳ ගත්තේය.”
( මහාවංශය 22 පරිච්ඡේදය, දුටු ගැමුණු උත්පත්ති කතාව )

මෑතක මා තිබ්බතිය හා වජ්‍රයානීය ප්‍රතිපදා පිළිබද ලියැවි ඇති ග්‍රන්තයක් පරිශීලනය කලෙමි. දලයි ලාමා තුමා හා තිබ්බතීය භික්ෂූ ජීවිතය පිළිබද බොහෝ දෑ කියැවිමි.

දේශපාලණික ලෙසත් ආගමික බෞද්ධ ආගමික ප්‍රතිරූපයක් ලෙසත් 14 වන දලයි ලාමා තුමන් (අතිපූජණීය තෙන්සින් ගයට්ෂෝ තුමා ) ප්‍රභල චරිතයක් වෙයි. එතුමන්ගේ උපත්තිය ගැන උන්වහන්සේගේ මව (දිකි සෙරිං)පසු කලෙක මෙසේ සිහිපත් කොට ඇත.

“දරුවා උපදින්ට පෙර දවසක මම හීනයක් දැක්කා. ඒ හීනේ හිටියේ නිල්පැහැති මකරෙක් හා හිම පැහැති සුරතල් සිංහ පැටවු දෙන්නෙක්.”

මා ගැමුණු රජුගේ උත්පත්ති කතාවත් නූතන ලෝකයේ ප්‍රභලතම බෞද්ධ නායක තුමන්ගේ උපත්ති කතාවත් ඉතාම සැකෙවි ආරම්භයේම ඈදීම යමෙකුට ගැටලු සහගත වනු ඇත. එය ලිහීමට මාන තැනීමා ලේඛකයගේ වගකීම වෙයි. ඉන් පූර්විකාව ගොන සංවාද කලයුතු තැන ඉලිප්පිම සුදුසු යැයි සිතමි.

වංශ කතා අනුව දුටු ගැමුණු රජ යනු රුහුණේ කොටගල නම් පන්සේ වැඩවාසය කරන ලද ‘සුමන’ නාමධාරි සාමනේර වහන්සේ නමකි. ඒසේම 14 වැනි දලයි ලාමා තුමා යනු 13 වැනි දලයි ලමා තුමාගේ (තුබ්තේන් ගයට්ෂෝ ) පුණරුප්පතිය යැයි තිබ්බතය පිළිගනි ( දලයි ලාමා තුමෙකු අපත්වු පසු නැත ඉපදීමක් සිදුවන බවත්, හේ ඊලඟ දලයි ලාමා තුමා විය යුතු බවත් තිබ්බතීය පිලිගැනීමයි. තෝරා ගැනීමේදි ඉතා ක්‍රමවත් පිලිවෙලක් අනුගමනය කරයි. එය භෞතික වාදිව හෝ බටහිර විද්‍යාත්මකව තේරුම් ගත නොහැකි, නමුත් නිරික්ශන හා ප්‍රතිපල ඇති සහෝතුක ක්‍රමයකි )

අරිට්ඨ මහ රහතන්වහන්සේගෙන් ඇරඹි ක්‍රමවත් සිංහලේ භික්ෂු සාසනය අද දක්වා නොනැසි පැවගෙන ඇත. යම් යම් කාලවලදී ඇති වු දේශපාලණික හා ආගමික මතවාද ඔස්සේ පරිනාමයට පත්ව ඇති ලංකීය සංඝ සමාජය එදා මෙදා තුර අති ශෝභනීය සංකෘතියක් සෑදේමෙහිලා මූලිකත්වය ගෙන වැඩසිටියි.

කෙසේ නමුත් සිංහල ජන විඥ්ඥාණයද භූමීය හා භාහිර බල ඔස්සේ පරිනාමයට ලක් වී අද පවතින ‘ලාංකික’ සමාජය දක්වා ඉතා සූක්ශමවත්, සංකීර්ණවත් ආකාරට හැඩ ගැසී ඇත. ඒ නමුත් චීනයේ භෞතිකවාදි බලපෑමෙන් පිඩාවට පත් වී ඇති තිබ්බතියේ ජනවිඥ්ඥානය එලෙස වෙනස් නොවි ඇති ආකාරය තුල ‘ලාංකික’ සමාජයත් නූතන තිබ්බතීය සමාජයත් අතර මහා රික්තකයක් මා දකිමි.

කුමක් හෝ ක්‍රියාවලික අතුරු ඵලයක් ලෙස ඇතිවූ ‘ලාංකික’ සමාජය අද වන විට ඉතා දරුණු සමාජීය අස්ථාවරත්වයක් ලබා ඇත.

මෙහි බලපතලම ඛේදවාචකය නම් සංඝ සමාජයේ ඇද වැටීමයි. ගිහි බෞද්ධයන් ලෙස අප කොතෙරම් දුරට සංඝ සමාජය තුලට බැසිය යුතුද කියා අවබෝධ කොට ඒ සම්බන්ධව මැදිහත් විය යුතු බව මගේ පිළිගැනීමයි. ඒ අපගේ කළගුණ සැලකීමක් හා සමාජීය යුතුකමක් ලෙස සැලකිය මනාය.

මධ්‍යතන යුගයට පෙර පැවති සිංහල සමාජය තුල මූලික සමාජීය සිද්ධාන්ත බවට පත්වූයේ බුදු සමයෙහි ඉගැන්වීම් වෙයි. නමුත් ඉන් පසු ඇතිවූ නව්‍යවාදි සංකෘතික අධිස්ථාපනයේ ප්‍රථිපල ලෙස සමාජය මහා පරිහානියකට ලක්ව ඇත. එය ශාසනිකවත් අන්වරතව සිදුවමින් ඇත.

ඉපැදීම සම්බන්ධව සිංහල සංස්කෘතිය තුල බුදු සමයෙහි ඇති විස්තර කිරීම් ඇතුලත් වී ඇත. අදටත් එවැනි දෑ අවශේෂ වී ඇත. ‘පෙර පින’, ‘සසර පුරුද්ද’, ආදි කොට ගත් සංකල්ප වලින් එය පැහැදිලි කෙරෙයි. නමුත් අද ‘ලාංකික’ සමාජය තුල එය මහා හාස්‍යයට කරුනකි. මෙය ශාසනයටද බලපා ඇත්තේ ඛේදාන්ත ජාලයක් ඇති කරවමින්ය.

තිබ්බතය ‘සසර පුරුද්දට’ මහණකමත් එහි නිළතලත් අදටත් ලබා දෙමින් ඔවුන්ගේ විසිතුරු සංකෘතිය රැකගෙන සිටියි. ‘ලාංකික’ භික්ෂුව සසර පුරුද්ද ඉවත් කොට ‘ලේ උරුමය’ මුල් කොට ගෙන ඇත්තේ කොතැනක වැරදීමකින්ද කියා සැම සොයා බැලිය යුතුව ඇත.

ලාංකික සමාජයේ ‘පෙර ආත්මය’ (පූර්ව ජන්මය ) ගැන හෙලි කරන දරුවන් හා මිනිසුන් ගැන මාධ්‍ය තුලින් විට විට ප්‍රචාරනය කරනු ඇසෙනු ලැබැයි. නමුත් බොහො දෙනා බටහිර මනෝවිද්‍යාවට යටව හෝ වෙනත් බලපෑමක් මත හෝ එය තකන්නේ නැත. සසර, සසර ගමන නෑ පුනරුප්පත්තිය විශ්වාස කරන අප, ඔවුන්ගෙන් ශාසනයට ගත හැකි දේ කුමක්ද කියා සොයා බලන්නේ නැත. එය මහා ඛේදයක් වී ඇත.

පෙර භවය ගැන හෙලි කල අය අතර “ධම්මික රුවන්” සුවිශේෂි චරිතයක් වෙයි. ඔහු පෙර භව කීපයක තතු හෙලිකල අයෙක් බව පැවසෙයි. කෙසේ නමුත් මෙය මහා උපහාසයෙන් දකින බටහිර උගත් ‘පඬුවන්’ වයස තුනේදි ත්‍රිපිටක සූත්‍ර ‘ඉතා නිවැරදිව’ මතකයෙන් කීම සම්බන්දව නිසොල්මන්ව ඇත.

ලංකාවේ මහන කම ‘වෘතියක්’ වී දෝ කියා මාහට සිතෙන වාර අනන්තය. එහෙයින් ලංකීක භික්ෂු සමාජය නැවත ප්‍රතිසංවිධානය විය යුතුම බව මගේ විශ්වාසය වී ඇත. මෙය කිරීමේදී අප පරිස්සම් විය යුත්තේ අපේ සංඝ සමාජයේ මුල් හා පදනම් හදුනා ගැනීමේදීය. භික්ෂුවක් පලමුව තම ආධ්‍යාත්මික දියුණුව ප්‍රධාන කර ගත යුතුව ඇත. නොයෙසේ නම් තමනුත් තමන් නියෝජනය කරන සංඝ සමාජයත්, එය පසු පස ඇදෙන පෘතජ්ජන සමාජයත් අවුලෙන් වියවුලට පත්වීම වැලකිය හැකි නොවෙයි. නූතනයේ එයට උදාහරණ බොහෝ වෙයි.

නූතන භික්ෂුවට ශාසනික අරමුණක් නැත. මෙය ඉතා බලවත් ප්‍රකාශයක් වනු ඇත. කෙසේ නමුත් මට වැටහෙන මා දකින කටුක යථාර්ථය එය වී ඇත. ඇතැම් විට මා වැරදි වනු ඇති නමුත්, මේ ලියමන මා මගේ හෘදය සාක්ෂිය කැටුව ලියන්නක් ද වෙයි. ලාංකික බොහෝ හිමිවරු අද වන විට වෙහෙසෙන්නේ තමගේ භෞතික දියුණුව තකාය. අදට ගැලපෙන අටපිරිකර සැබවින්ම පරිශ්කාර අටක්මද යන්න අද මා හට ගැටලුවක් වී ඇත. කෙසේ නමුත් මෙය සමාජයේ වරදක් මිස ඒක පුද්ගලයෙකු ලෙස ඌණනය කොට වට ගැනීමට උත්සාහ නොකරන්න.

මෑතක මා දැන ගත් පරිදි ලංකාවේ බෞද්ධ භික්ෂූන්ගේ ගන්න දළවශයෙන් 2500 ක් පමණය. මෙය වැරදි විය හැක. මිලියනයකට පමන වැඩි බෞද්ධ සමාජයක භික්ෂූත්වයෙහි අගය ඉතා අඩු අගයක් ගෙන ඇත. මෙයට හේතු සෙවිමේදි බොහෝ අය විවිධ දේ කියා කෑමොර ගසයි. කෙසේ නමුත් ලංකාව ගිල ගෙන ඇති ගෝලීය ලිබරල් ධනවාදය මෙයට එකම හේතුව නොවෙයි. මෑතක බොදුබල සේනා සංවිධානය මගින් හෙලිකරන ලද (සාධක සහිත ) විවිධ උපත්පාලන ආකෘති ගැන සමාජිය හා දේශපාලණික සංවාද ඇති වූයේ නැත. එයද සැලකිය යුතුව ඇත.කෙසේ නමුත් සිංහල පවුලකට සසුනට දීමට දරුවෙක් අද නැත.

තත්වය එසේ තිබියදි වසරක් තුල සංඝ සමාජයට ස්වේච්ජාවෙන් ඉදිරිපත් වෙන පිරිසක්ද නැත්තේ නොවේ. ඔවුන් ආකාර දෙකක් වෙතියි. පළමු ආකාරය ළමුන් වන අතර අනෙකුන් වැඩිහිටි (බහුතරය වයෝවෘද ) අය වෙති. ළමුන් පැවිදි බිමට එනුයේ ඒ පිළිබද උපන් අශාව තුලින් විනා ‘පැවිද්ද’ පිලිබද කිසිදු අවබෝධයකින් තොරවය.සසුනේ නායකයන් විසින් ඔවුන් හරි මග යැවිය යුතු බව ප්‍රත්‍යක්ශ නමුත්, අද වන විත ‘හරි’ මග ‘අරි’ මග වී ඇත්තේ කලාතුරකිනි.

අනෙකුත් වයස්ගත අයවලුන් පැවිදිවන්නේ අරුතක් ඇතිව මුත්, ශාසනාභිවෘධිය තකා මහා මෙහෙයක් කල හැකි දැයි ප්‍රශ්නාර්ථයක් ඉතුරුකර ඇත. ශාසනමාමක , බහුශ්‍රැත, තපෝධර, විනයධර මහා නායකයන්වහන්සේලා දක්වා යන සාමණේර උතුමන්ලා ඉතා අඩුය. ලාංකික බුදු සසුන “ශක්තිමත්” විය යුතුව ඇත. ඒ සදහා ක්‍රමවත් සැලසුමක් හා වැඩ පිළිවෙලක් අත්‍යාවශ්‍ය වී ඇත. අර්ථයක් නැති වී ඇත ‘මහන’ කමට අර්ථයක් සැපයීමට මහා සංඝරත්නය වහ වහා එකතු විය යුතුය. ඒ සදහා ගිහි සමාජය උපරිමයෙන් සහය දිය යුතුය. තාමාගේ පරපුරේ පැවැත්මට හෝ, විහාරයේ හෝ පිරිවෙනෙහි ගණ පූර්ණය පවත්වා ගැනීමටත් මහනකම නොදිය යුතුය. එයම සිදුවන අද, පැවිද්දට වඩා උපැවිද්ද වැඩි වී ඇත.

සිංහල සමාජය හා බුදු සමය අතර සම්බන්ධය වසර දෙදහස් ගණනකට දිවයයි. එතුලින් ගොඩ නැගී ඇති අන්තර් ජන විඥ්ඥානය අදටත් සිංහල සමාජයේ බොහෝ සිත් තුල ‘සැඟව’ ඇත. මැතකාලීනව සමාජීය විපරියාස තුලින් මකා දමා ඇති, මෙන්ම මැකීමට යත්න දරන ‘බෞද්ධ භික්ෂුව’ යන ප්‍රතිරූපය නැවත වරක් අර්ථ පූර්ණව ගොඩ නැගිය යුතුව ඇත. හුදු ඒකීය ප්‍රපන්ච වල පැවැත්ම තහවුරු කරනු වස් අරගල කරන සිංහල තාරුණ්‍යයට මේ සදහා පුලුල් දායකත්වයක් සැපයිය හැකි බව මගේ පුද්ගලික විශ්වාසය වෙයි. ‘ථේරවාදි බෞද්ධ භික්ෂුව’ හේ සිංහල සංකෘතික අන්‍යතාවය යලි පිබිදීම ඉක්මන් නොවුනහොත් නූතන ‘ලාංකික’ සමාජය තුල නූතන බෞද්ධ භික්ෂුවගේ ‘ගබ්සා’ වීම නියතය.

උමන්ද ජයෝබණ්ඩාර
2014 මැදින් මස 15 දීය

About Umanda Jayobandara (උමන්ද ජයෝබණ්ඩාර)

I am a Software Engineer in Sri Lanaka. Please visit my web site for more info http://umandajayobandara.com/
This entry was posted in කයිවාරු and tagged , , . Bookmark the permalink.

එක් අයෙකු සිංහල සමාජය තුල බෞද්ධ භික්ෂුවගේ වගකීම කොයිබටද ? සදහා ප්‍රතිචාර දක්වා ඇත

  1. Darshana. පවසයි:

    //තිබ්බතය ‘සසර පුරුද්දට’ මහණකමත් එහි නිළතලත් අදටත් ලබා දෙමින් ඔවුන්ගේ විසිතුරු සංකෘතිය රැකගෙන සිටියි. ‘ලාංකික’ භික්ෂුව සසර පුරුද්ද ඉවත් කොට ‘ලේ උරුමය’ මුල් කොට ගෙන ඇත්තේ කොතැනක වැරදීමකින්ද කියා සැම සොයා බැලිය යුතුව ඇත.//
    //සසුනේ නායකයන් විසින් ඔවුන් හරි මග යැවිය යුතු බව ප්‍රත්‍යක්ශ නමුත්, අද වන විත ‘හරි’ මග ‘අරි’ මග වී ඇත්තේ කලාතුරකිනි//.
    //තාමාගේ පරපුරේ පැවැත්මට හෝ, විහාරයේ හෝ පිරිවෙනෙහි ගණ පූර්ණය පවත්වා ගැනීමටත් මහනකම නොදිය යුතුය. එයම සිදුවන අද, පැවිද්දට වඩා උපැවිද්ද වැඩි වී ඇත.//

    කැමතියි

ලිපිය සම්බන්දව ඔබගේ අදහස් ලබා දෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )