උපන්දා සිට ඔහු හා මා

“අඩවන් කරන ලද දොර ඇති කාමරයෙහි උන් වින්නඹුව ‘සරම’ යයි කියනු ඇසු තාත්තාත් සහෝදරියනුත් ඥාති සහෝදරියනුත් බෙහෙවින් සන්තෝෂ වුහ යි මගේ නෑයන් කියනු මා නොයෙක් වර අසා ඇත. ඔවුන් එතර්ම් ප්‍රීති වූයේ පිට පිට කම්බා අටක් බිහි කළ අම්මා වැදු ‘එකම’ සරම මා බැවිනි.”

කොතරම් වේලාවක් මා ඒ කාමරය දෙස බලා සිටියා දැයි මට නිච්චියක් ඇත්තේම නැත. කුඩා කාමර දෙකක් හා අලින්දයක් හා කෑම කාමරයක් පමක් තිබු ‘ඔපිසර’ මහතාගේ නිවසේ ගැහැනු දරුවන් අටක් සමගින් කුඩා ‘මාටින්’ ගේ දිවිය කෙබදු වන්නක් වූවා විය හැකිද..? පහත රට එකල ගෘහ නිර්මානයට ගැතිව තිබු ඒ කුඩා නිවස මා ඉතා ප්‍රිය කරන මාතලේ ඇල්ලේපොළ වළවුවට වඩා සුන්දර වුයේ කුමන අරුතින්ද කියා දන්නේ නැත. උපතින් හා හැදියාවෙන් මුල සිටම උඩරැටියෙක් වු මා හැමවිටම උඩරට ආරට උල්පන්දන් දෙන අයෙක් විමට මගේ සිත නිතර ඉදිරිපත් වෙනු ලැබෙයි. නමුත් මගේ සිතේ ආකල්ප පරදා ‘මටින්ගේ’ නිවස මගේ සිත තුල අරක් ගන්නා ලදි. බාගදා එය වික්‍රමසිංහයන් කෙරේ මා තුල ඇති අප්‍රමාන ඇල්ම නිසා විය යුතු බව මගේ හැගීමයි. මඩෝල් දූවෙන් වික්‍රමසිංහයන් කියවු මා අද වනවිට ඔහු ලියු බොහොමයක් දෑ කියවා ඔහු කෙරේ මහා භක්තියකින් පසුවන්නෙක් මි.

අතිශය දීර්ඝ වූත් කර්කශ වුත් කාර්ය බහුලත්වය ඉවරවීමත්, අසනීප ගතිය පහව වීමත් සමගින්ම ඊයේ කොග්ගල, මාටින් වික්‍රමසිංහයන්ගේ උපන් ගෙදර බැලීමට මා ඇදගෙන යනු ලැබුවේ තිෂාරාය. ගමනට පිටත් වු සෙනසුරාදා ට පෙරදා සිකුරාදා මා නිවසට ආවේ රාත්‍රි දෙළහේ කනිසම වැදී ඇබින්දමක් ගතවීමෙන් පසුවය. එතෙක් නිදිවර්ජිතව සිටි තිෂාරා උදෑසන කෑම පිලියෙල කොට ගමනට ඇවසි සියලු අඩුම් කුඩුම සකසා මා ඇහැරවන තුරු මා කරේ හොදහැති නිදා ගැනීමය. පිළිවෙලින් බොහෝ දිනක් මගේ දින චරියාව මෙය වු බැවින් ඇගේ කෙඩෙත්තු ගතිය ඉතා බලවත් එකක් වීය. එබැවින් තිෂාරාගේ ඇගේ මවගේත් නිර්දේශය වූයේ ‘කෝච්චියේ’ යෑමය. කොළඹ ආ මා කෝච්චියේ ගොස් ඇති උපරිම දුර වේයන්ගොඩ වෙයි. ඒ කසුන්ලාගේ ගෙදරය. කසුන් මෑතක මට හමුවු හිතවතෙකි. ඉන්පසු කෝච්චි ගමනක් ගියේ නම් ඒ කොග්ගල ගමන වෙයි. එය මාගේ මෙතෙක් ගිය දීර්ඝතම කෝච්චි ගමන ද වෙයි. මාතලේ සිට නුවරට කෝච්චි ඇතැත්, ඒවායේ යනවාට වඩා බසයේ හෝ වෙනත් වාහයක යෑම ඉක්මන් නිසා, පාසැල් ළමුන් ඇරුන විට අනෙකුත් ඈයෝ කෝච්චියේ නුවර මාතලේ යෑම උගටහය.

දහය පමණ වන විට කොග්ගලින් බැස ගත් අප දෙදෙනා පයින්ම වික්‍රමසිංහයන් උපන්ගෙයි සොයා කොග්ගල මුහුද අයිනෙන් යන්ට විය. සෙනෙහෙබර මෙන්ම ප්‍රඥ්ඤා වත්ත තැනැත්තියක වු වික්‍රමසිංහ මැතිනියගේ අප්‍රහිත ධෛර්ය හේතුවෙන් එවකට ආන්ඩුවල යම් යම් දායකත්වයෙන්ද අද කොග්ගල ප්‍රාඥයාගේ බොහෝ දෑ එකතු පහදු කොට සිංහල ජාතියේ වගේම සිංහල සංස්කෘතියේ පිනට කෞතුකාගාරයක් කරවා සංරක්ශනය කරමින් ඇත. එය ඉතාම වටින දෙයක් වෙයි.

“කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාචාර්යවරයකුව සිටි ‘ජෝශප් නීඩ්හැම්’ තාත්තාගේ ජාතක කතා විමසුම් ගැන ඔහුගේ පොතක සාකච්ඡා කර තියෙනවා. එතුමා මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ‘කොග්ගල මහා ප්‍රාඥයා’ යන නමින් හැදින්වීය. මහාචාර්ය නීඩ්හැම් 1978 දී සමාරම්භක මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ දේශනය පැවැත්වීමට පැමිණි විට මම ඔහු තාත්තාගේ පුස්‌තකාලයට කැඳවාගෙන ගියා. එහි තිබුණු නීඩ්හැම් මහතාගේ පොතක්‌ තෝරා එහි පිටුවක්‌ පෙරළා තාත්තා පැන්සලකින් එහි තැබූ සටහනක්‌ ඔහුට පෙන්වුවා.”

වික්‍රමසිංයන්ගේ පුතෙකු වු රංග වික්‍රමසිංහ වෛද්‍යතුමා විසින් කලකට ඉහත තම පියා අරඹය කරන ලද ප්‍රකාශයක් වන මෙය, වික්‍රමසිංහයන්ගේ ‘කොග්ගල මහා ප්‍රාඥයා’ යන්බ විරුදාවලිය ලැබීමේ හේතුපාඨය මතුකර දක්වනු ලබනවා.

කෙසේ නමුත් මා ඉතා පැහැදීමට ලක් වු ගමනක් වු ‘කොග්ගක කෝච්චි’ ගමන සියුම් දුකක්ද මතු වූයේ මහාචර්ය සරච්චන්ද්‍ර මහතා සිහිවීමෙන්ය. ඒ සම්බන්දව වෙනම ලිපියක් ලිවීමට සිතා සිටින බැවින් මුලාංකුරය පමනඛ් මෙහි සිට වීමට මා ඉටා ගනිමි.

මට වික්‍රමසිංහයන්ගේ උකෘෂ්ට කෘතිය වන්නේ “විරාගයි” කුමක් නිසා හෝ මා විරාගයේ ‘අරවින්දට’ මහා ඇල්මක් ඇති අයෙක්මි. ‘සැමි’ විසින් අරවින්ද ගැන මෙසේ කියනු ලබයි.

“ඔහු බුද්ධියට වඩා දියුණු කල හැඟීම් ඇත්තෙක් යි මට නිසැකවම වැටහිණි. ඔහු අනුන්ට දැක ගත හැකි සේ කෝප නොවීය; ශෝක නොවීය; ඔහු තමාගේ දයාව, කරුණාව, ආදරය වචනවලට නඟා කටින් පිට නොකළේය. එහෙත් ඔහු අප මෙන් කෝප වන්නෙක් විය. කෝපය නැඟුණු වහාම ඔහු එය අනුකම්පාවට හරවා ගත්තේය. කෝපය වුවද ආදරය වුවද මැඩ ගන්නට වෑයම් කරන්නා සිතින් පීඩා විඳියි. අරවින්ද ගෑනියකට ආලය නොකරන, කෝප නොවන කෙළෙසුන් මැඩ ගත්තෙකු ලෙස ජීවත් වූයේ තමාගේ ඇතුලු හදට වද දීමෙන් බව නිසැකය. අරවින්දගේ චරිතය හාරා ගරා එහි ඇති තිරුවාණ ගල් හා බොරළු මෙන්ම මැණික් ද සෙවීමට මා තුළ දැඩි කුහුලක් හට ගත්තේය”

බොහෝ විට අපගේ පරමාද්‍රශින් කොට ගන්නේ අපට වඩත්ම දැනෙන චරිත බව පිලි ගන්නා මතයකි. එබැවින් මඩෝල් දූවේ ‘උපාලි ගිණිවැල්ලේ’ හා ‘ජිනදාස’ බොහෝ සේ ලෙන්ගතු වීමි. ඒ මගේ කුඩා සමයේ මා එවැනි අංඩර වැඩ කොතෙකුන් කර ඇති බැවිනි. පසු කලෙක ආන්ඩුවේ විභාග සමර්ථ වෙමින් නගර‍යට ආ මා අරවින්දට, පියල්ට, තිස්සට, දෙවොන්දරා සං ට දුයිශෙන්ට මහා ලෙස ප්‍රේම කලේමි. නමුත් අරවින්ද තරම් අනෙකෙකු මගේ සිත් ගත්තේ නැත. මගේ අතීත සිද්ධි හා අරවින්ද යනු දෙදෙනෙක් නොව එකෙකු ලෙස මා සිතීමි.

එනික්බිති මා වඩත් ආසවෙන් කියවු දෙයක් වේ නම් ඒ ‘උපන්දා සිට’ හා ‘අපේ ගමය’ ය. එය කීප සැරක් කියවා මා මගේ ගම ගැන මා සිතු හැටි පෙර ලිපියකින් ලියන ලදි. එම ලිපිය ලීමට මගේ සිතුවිලි තීව්‍ර කරන ලද්දේ බැද්දගේ මහතාගේ ‘කන්දේ ලන්දේ’ නම් ගීතයයි.මා පුංචි කාලේ ලැබු ආ‍දරේ සුන්දරත්වේ ( ( මා ලියු එම ලිපිය http://wp.me/p10pru-fG ) ) මැයෙන් මා ලියු එම ලිපිය තුල මා ගොනු කලේ මගේ කුඩා සංදිය වෙයි.

වික්‍රමසිංහයන්ගේ පොත් කියවන්නෙකු තුල තමා කෙරේම වන ස්වං විවේචායන් ඇතිවන බව මාගේ අදහස වෙයි. බරසාර නැතත් වියත් සිංහලෙන් බස ලියු අයෙක් ලෙස මා වික්‍රමසිංහයන් හදුනා ගනිමි. එවැනි ලේඛන පෞර්ශයක් ඇති වික්‍රමසිංහයන් නූතයයේ කෙතෙක් දුරට කියවා ඇත්දැයි මා තුල ඇත්තේ දැඩි ප්‍රශ්නයකි.

අනූවේ දශකයේ සිට බිහිවී ඇති අද පරපුරේ තාරුණ්‍ය ඉතා අසික්කිත අයුරුන් සංකෘතික හෝදා පාළුවකට ලක් වී ඇත. යටත් විජිත කරනයෙන් පසු ඇතිවුනු අරාජික රාජ්‍යතන්ත්‍රියත්වයත් බටහිර ගැති ආර්ථික සමාජිය මෙන්ම සංස්කෘතික ‘අධිකතර’ ගැති කමත් නිසා අද අප සෑම අංශයකම අතිශය සැලකිය යුතු මට්ටමක ජාතියක් ලෙස පිරිහෙමින් සිටිමු.එම කාරනා ගැන මා විඩින් විඩින් ලියා ඇතත් ක්‍රියාත්මක වන තාක් ප්‍රථිපල දැකගත නොහැකි නිසා ඒවා ගඟට කපා දැමු ඉණි බවට පත් වී ඇත.

මෑතක අප අතරින් කලුරිය කල අහුබුදුවන් මෙන්ම කේ.ජයතිලකයන් යලිදු ඉපදි නිර්මාණ කරනු ඇතැයි සිතා සිටීම අනුවන කමකි. සතියකට එක පොතක් බැගින් නිකුත් කරන “සුජීව ප්‍රසන්න ආරච්චිලා” ලා හා, මහා බර සාර වදන් ගෙන වදන් කොටා අඹුන් තනන සන්නස්ගලාගේ අනුගාමිකයන්ගේන් මතුවට කියවිය හැකි විරාගයේ ‘අරවිදලා’ හෝ ගම්පෙරළියේ ‘නන්දලා’ හෝ ඇතිවනු ඇතැයි සිහිනයෙන් හෝ සිතිය හැකි නොවේ.

වලිසිංහ හරිස්චන්ද්‍ර මහතා හා අනගාරික ධර්මපාල මහතා ආදී ජාතිප්‍රේමීන් පෑන හැසිරු ලෙසට පෑන හැසිරීමට අද ජාතිප්‍රේමින්ට නොහැකි වී ඇත. ඇතැම් දේශපාලන ජාතිප්‍රේමීන් “කට කියවා ඇඟ නලවා” විජාතික ඇදුමම අදිමින් විජාතිකයන්ට දෙස් තබයි. සියල්ල අනිපැත්ත ගසමි ඇත.

මාටින් වික්‍රමසිංහ අපේ මහා ගත්කරුවා හා ඔහුගේ සෙනෙහෙබර බිරිද ගේ සමාධිය දෙස යලිත් වරක් බැලු මා තිෂාරාගේ අතින් අල්ලාගෙන කොග්ගල මුහුදු වෙරළට ගියේ බඩේ ගින්දර සමගම සිංහල ජාතිය ගැන වු බඩේ ගින්දරද සමගිනි.

– මෙයට
උමන්දා ජයෝබණ්ඩාර

About Umanda Jayobandara (උමන්ද ජයෝබණ්ඩාර)

I am a Software Engineer in Sri Lanaka. Please visit my web site for more info http://umandajayobandara.com/
This entry was posted in කයිවාරු. Bookmark the permalink.

ලිපිය සම්බන්දව ඔබගේ අදහස් ලබා දෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )